اسرائیل 2

1. ما داستان های زیادی را بلدیم که در آنها از ظلم یا عدل حاکمان صحبت شده. داستان ها و فکر کردن به آنها، خود به ما خواهند گفت که چرا ظلم حاکمان بد است: ابراهیم (ع) و نمرود، کاوه آهنگر و ضحاک، فرعون و بنی اسرائیل، هیتلر و جنگ های جهانی، صدام و ایران و ...
اما باید به این توجه کنیم که ظلم داریم تا ظلم.
الف) یک ظلمی به واسطه ضعف آدم ها و ساختارهاست، اما تئورتیکالی قرار نیست آن ظلم رخ بدهد. در همین ایران، فراوان هستند آدم هایی در منصب هایی، که به واسطه بی لیاقتی، مشغله، نادانی و هزاران دلیل ِ دیگر هزاران ظلم می کنند، اما اگر با آنها صحبت کنیم، دم از راستی و انصاف خواهند زد. برای نمونه، معتقدند که دروغ بد است و معترفند که دروغ هم گفته اند. یا مثلاً ساختار کهنه و فرسودۀ نظام اداری ِ ایران، فراوان ظلم می کند به آدمها. از قوه قضاییه ما گرفته تا آموزش و پرورش ما. همه هم می دانند و معترف اند.
ب) بعضی ظلم ها به واسطۀ ظلم ِیک (یا تعدادی) آدم است، مثل فرعون و صدام و ...
مثلاً کمونیسم قرار نبود این بشود. مارکس نوید ِ جامعه ی یک دست و برابر را داد. سردمداران ِ شوروی کارگر را ارزشمند می دانستند و اتفاقاً علیه ظلم ِ طبقۀ مرفه بی درد شوریدند. اما این استالین ها (افراد) بودند که منتقدان را میلیون میلیون از دم تیغ گذراندند.
ج) اما بعضی ظلم ها، تئوریزه شده اند، و در دل ِ یک مکتب فکری، ظلم نهادینه شده است. در این مدل اگر ظالم از بین برود، ظلم خواهد ماند، زیرا ظالم بعدی خواهد آمد. این خطرناک ترین شکل ظلم است، زیرا ظالم ساز است. زیرا تا آدمیان فکر می کنند و اندیشه دارند، این ظلم هم وجود خواهد داشت. زیرا از آنجا که فکر، چیزی گسترش یافتنی ست، آن مکتب ِ ظلم ساز هم گسترش یافتنی ست، در صورتی که مثلاً صدام چیزی تکثیر یافتنی نبود. از جمله این «ظلم های مکتبی» می توان به نازیسم اشاره کرد.

حال سوال هایی مطرح می شود.
آیا حاکمان ِ ظالم، تنها به منطقه تحت تسلط خودشان (یا مردم خودشان) ظلم می کنند؟
تاریخ به ما خواهد گفت: خیر. ظالمان به دنبال افزایش تسلط خودشان اند. جنگ اساساً یعنی چه؟ یعنی یک حاکمی خواسته منطقه تحت تسلط خودش را افزایش بدهد، یک حاکم دیگری نگذاشته، حالا در این میان یکی پیروز شده. یکی حاکم ظالم بوده، یکی حاکم مظلوم، و البته شاید هم هر دو ظالم.
و آیا این منطقی نیست که جلوی ظالمی که به دنبال افزایش تسلط اش است گرفته شود؟ که اگر نشود، بالاخره گریبان ما را هم خواهد گرفت. آیا این منطقی نیست که در این دنیای هفتاد رنگ و هفتاد جنگ، اولویت مبارزه با آن ظالمانی باشد که بیشتر به فکر تسلطِ بیشتر اند؟
و از همه مهمتر اینکه این منطقی نیست که ظلم های تئوریزه شدۀ عالم را ببینیم و اولویت را مبارزه با آنها قرار بدهیم؟ یا به عبارت دیگر اینکه: کدام ظلم ها در عالم، ظلم های تئوریزه شده اند؟

ادامه دارد.